Angélique (19):

"Ik leefde op een appel per dag"

"Het begon in de tweede klas van de middelbare school, ik was dertien en wilde niet meer eten, laat staan snoepen. Ik zat in die tijd totaal niet lekker in mijn vel en ik had helemaal geen eigenwaarde meer. Door zo min mogelijk te eten en te snoepen had ik het gevoel wél iemand te zijn en voelde ik me sterker. Dat stukje van mijn leven had ik tenminste stevig in eigen hand."

"Er was eerst niemand die echt in de gaten had waar ik mee bezig was. Ik zelf eigenlijk ook niet, of misschien wilde ik het ook niet onder ogen zien. Dat het gevaarlijk was om zo weinig te eten, daar was ik al helemaal niet mee bezig. Tot er een aantal momenten kwamen dat ik wel onder ogen móest zien dat ik een serieus eetprobleem had: anorexia. Maar toen was ik al te ver en wilde ik eigenlijk helemaal niet meer ‘normaal’ gaan eten.

Op de weegschaal
Ik kreeg op school een controle van de schoolarts waarbij ik ook gewogen werd. Ik was natuurlijk te licht en moest me een poosje later weer melden om op de weegschaal te staan. Weer te licht. Zo ging dat een tijdje door. Ik merkte ook aan mezelf dat ik niet genoeg energie meer had om naar school te fietsen. Iedere dag dat lange stuk…ik had er echt de kracht niet meer voor. Logisch, want ik leefde in die tijd op een appel per dag.

Genoeg aan mezelf
Mijn klasgenootjes zochten maar weinig contact met mij. En ik had ook wel genoeg aan mezelf dus ik miste dat ook niet. Ik wilde alleen maar lijnen en alle andere dingen interesseerden me helemaal niet meer. Logisch dus eigenlijk dat ze mij links lieten liggen. Mijn klasgenoten zagen soms wel dat het echt niet ging en dan zorgden ze bijvoorbeeld dat ik van school werd opgehaald, zodat ik niet terug hoefde te fietsen.

Eetschema
Het omslagpunt is gekomen toen ik - door andere omstandigheden - uit huis werd geplaatst. Ik woog toen nog maar 34 kilo. De mensen bij wie ik daarna in huis kwam, hebben die zelfde avond nog een strak eetschema opgesteld, waarin precies stond wat ik elke dag moest eten. Dat was het allermoeilijkste moment: ik moest nu wel eten, anders zou ik worden opgenomen in een eetkliniek. Dat wilde ik niet! Uiteindelijk hebben deze mensen er stapje voor stapje voor gezorgd dat ik de controle over mezelf en over mijn eetgedrag weer heb teruggevonden. Ik ging de maaltijden weer mee-eten en zij moedigden mij daarbij steeds aan. Voor mij was het overigens een doorlopend en blijvend gevecht tegen mijn gevoel.

Gebrek aan liefde en waardering
Langzamerhand ben ik omhoog gekrabbeld uit het dal. We merkten dat mijn probleem dieper zat dan alleen niet willen eten: ik kwam terecht bij een maatschappelijk werker. Daar werd de oorzaak steeds meer duidelijk. Iedereen heeft liefde en waardering nodig om te kunnen leven. Maar er was niemand die mij waardering gaf, niemand die mij liefde gaf. Ik ging daarom waardering proberen te halen uit dingen die ik goed kon, bijvoorbeeld lijnen, dun zijn. Dat heeft mij bijna kapot gemaakt.
Van mijn anorexia afkomen zag ik ook als een plicht aan God. Ik hoor verantwoordelijk om te gaan met mijn lichaam. Het is een tempel van de Heilige Geest. God wil mij steunen, op eigen kracht had ik het ook nooit gered.
Ik krijg steeds meer inzicht in mezelf, met de nodige up's en down's. Mijn eetprobleem zal denk ik nooit echt verdwijnen, het blijft altijd een zwak punt waarop ik mezelf moet overwinnen.

Gods leiding
Achteraf zie ik duidelijk Gods leiding in mijn leven. Ik heb het heel moeilijk gehad, maar kon ondanks dat toch doorgaan met bijvoorbeeld mijn opleiding. Op mijn eerste school had ik het erg moeilijk, maar de school waar ik terechtkwam na mijn uithuisplaatsing beviel beter. En ik heb ondanks alles altijd goede cijfers gehaald, ben nooit blijven zitten. Inmiddels heb ik mijn opleiding afgerond en heb ik een vaste baan gevonden. Ik werk in de verzorging. Een baan waarbij je inderdaad ook steeds weer te maken hebt met voedsel. Gelukkig valt dat mij niet moeilijk. Ik vind het heerlijk om mensen liefde en waardering te geven en zie ze opfleuren. Ik weet hoe belangrijk het is om mensen om je heen te hebben die om je geven."

De naam Angélique is om privacyredenen gefingeerd.