Nellie (44):
“Onze maaltijden werden een ramp”

“Tijdens de zomervakantie begon onze Janneke met lijnen. Ze was toen 15 jaar, 1,77 meter lang en woog 70 kg. Op zich een gewone, gezonde meid dus. Lijnen en bezig zijn met je lichaam is iets wat bij die leeftijd past, daarom lieten wij haar haar gang gaan.”

“Toen na de vakantie haar menstruatie uitbleef, zijn we naar de huisarts gegaan, want dat leek ons niet in de haak. Toen hij merkte dat Janneke vastbesloten was, adviseerde hij de hulp van een diëtiste in te schakelen. Die zou haar kunnen helpen om verantwoord af te vallen.

Extreem veel bewegen
Ondanks de hulp van de huisarts en de diëtiste ging Janneke steeds minder eten. Daarnaast ging ze heel veel bewegen, ze deed bijvoorbeeld oefeningen op haar slaapkamer en liep steeds de trap op en af. Ook deed ze alles staande en wandelde ze na het eten grote afstanden met de honden. Ze was heel erg gefocust op haar gewicht en stond vaak op de weegschaal.

Spanning
De maaltijden werden een ramp. Mijn dochter verdeelde haar portie in minuscule stukjes die heel traag naar binnen gingen - als ze al at. De maaltijden gingen daardoor steeds langer duren en Janneke at steeds minder. Er hing een ontzettende spanning rond voedsel. Wat we ook zeiden of deden, we konden onze dochter niet aanzetten om meer te gaan eten. En elk moment zouden er daarom ernstige complicaties kunnen optreden: falen van het hart, de nieren, de lever of de darmen bijvoorbeeld. Ons gezin stond onder voortdurende druk.

Presentatie
Toen Janneke vorig najaar een presentatie over eetstoornissen zou gaan houden op school, vielen ons de schellen van de ogen. We schrokken enorm, waren totaal overdonderd. De informatiefoldertjes die we lazen, beschreven de kenmerken van anorexia. Alles klopte met wat zich hier in huis afspeelde… Inderdaad werden alle pakjes in de kast gecheckt op het aantal calorieën, inderdaad bleef de menstruatie uit, inderdaad waren maaltijden moeizaam, inderdaad viel ze erg af, inderdaad: Janneke leek anorexia te hebben.
Deze ontdekking gaf ook een grote schok bij onze dochter. Toch kon ze er zelf niets meer aan veranderen. Ze wilde nog steeds dunner worden, ze wist waar ze mee bezig was. Wij konden haar niet aan haar verstand brengen te gaan eten. Toen we ontdekten dat het anorexia was, hebben we direct alarm geslagen bij de huisarts. Die verwees ons door naar de GGZ.

46 kilo
Janneke kreeg gesprekken bij de ambulante hulpverlening, maar dat was onvoldoende. Ze was niet van plan te gaan eten en had niet de overtuiging dat ze verkeerd bezig was. Niet eten gaf haar juist een kick. Op dat moment woog ze nog maar 46 kilo. Toch kwam er op een gegeven moment een omslag. ‘Ik heb het gevoel dat ik gek word, mamma’, zei ze. ‘Ik kan alleen nog maar aan calorieën denken.’ Ze viel bijvoorbeeld ook heel agressief uit en was vreselijk gestrest. Uiteindelijk gaf ze aan opgenomen te willen worden in een eetkliniek.

Geweldige opluchting
Dat is nu ruim elf weken geleden. Haar opname is een geweldige opluchting. Wij hoeven het niet meer zelf te doen, we kunnen het overgeven aan professionals. Dat geeft heel veel rust. We kunnen op adem komen na een jaar onder steeds toenemende spanning over Janneke te hebben gestaan. Janneke is inmiddels al behoorlijk aangekomen. Ze eet - onder streng bewind - volgens het voedingsadvies. Daarin staat wat en hoeveel ze moet eten én hoe lang je erover mag doen. In die kliniek kun je er gewoon niet meer aan ontkomen om te gaan eten. De weegschaal wijst wel uit of je dat trouw doet, en zo niet, dan worden er maatregelen getroffen.
Lichamelijk gaat het nu een stuk beter, ze komt helemaal bij. Psychisch heeft ze wel erg veel te verstouwen. Ze heeft nog steeds een erg negatief zelfbeeld en de neiging om zichzelf af te schilderen als minderwaardig. Maar ook daar wordt aan gewerkt in de kliniek. Eten zorgt nog steeds voor veel spanning. Een tussendoortje eten in een nieuwe groep mensen lukt haar nu bijvoorbeeld nog niet.

Opgaande lijn
Wij als ouders hadden nooit durven hopen dat de behandeling in de eetkliniek zo snel zou aanslaan. Thuis hielden we steeds ons hart vast hoe het af zou lopen, nu is er weer een opgaande lijn! Natuurlijk is er nog een lange weg te gaan en zal eten altijd een zwakke plek blijven, maar het begin is er.
Nu we achteraf terugkijken op alles, zien we dat er al veel langer iets sluimerde bij Janneke. Ze vertelde bijvoorbeeld hoeveel sommige meiden in haar klas snoepten. Ook was ze al vanaf jonge leeftijd erg onzeker en verlegen. Sommige vervelende opmerkingen kan ze zich jaren later nog haarfijn herinneren. Janneke zag er bovendien een stuk volwassener uit dan ze zich voelde. Dat alles heeft uiteindelijk waarschijnlijk bijgedragen aan haar eetprobleem. Gelukkig zijn we er snel bij geweest. Ik hoop dat alle ouders de mogelijkheid hebben zo alert te kunnen reageren.”

De namen Nellie en Janneke zijn om privacyredenen gefingeerd.